15.05.2025

Каханне, даўжынёю ў жыццё

У Дуброўне, у завулку Шклоўскім, стаіць невялікі ўтульны домік. Там жыве сям'я Кудзелькіных. Валерый і Зайтуне ідуць рука аб руку па жыцці ўжо 56 гадоў.

Да таго ж абодва яны - равеснікі Вялікай Перамогі, нарадзіліся ў 1945 годзе. Лёгка адкрыўшаяся брамка прапусціла нас у двор, дзе кожная дробязь знаходзіцца на сваім месцы. Чыста прыбраная тэрыторыя, гаспадарчыя пабудовы, агарод - усё гэта нібы чакала вясны, каб змяніць вясёлкавымі фарбамі сямейнае гняздзечка.

Насустрач нам выйшла гаспадыня і распавяла іх сямейную гісторыю. Будучыя муж і жонка пазнаёміліся ў Краснаярску, дзе нарадзіўся Валерый Кудзелькін. Карані яго роду звязаны былі з Дубровеншчынай. Са студэнцкай лавы маладыя людзі сталі неразлучныя. Калі прыйшоў час размеркавання, Зайтуне ўспомніла, што ў Бешкеку ў яе жывуць сваякі. Так і быў абраны горад будучага пражывання маладых. У першы час пасля жаніцьбы яны туліліся ў пакойчыку інтэрната. Валерый Мікалаевіч працаваў інжынерам у ліцейным цэху, а Зайтун Назiпаўна - эканамістам у жыллёва-камунальнай канторы. Як прызналіся муж і жонка, жылі дружна, ды і лаяцца часу не было - праца была не з лёгкіх.

Пражыўшы нямала часу ў інтэрнаце, сям'я Кудзелькіных атрымала пастаяннае жыллё - кватэру, куды яны і перабраліся.

- Якія мы былі шчаслівыя, - успамінае Зайтуне. - Багацця ў нас не было асаблівага, жылі мы заўсёды проста. Але, калі перавезлі асабістыя рэчы ў кватэру, зразумелі - што вось ён, наш дом. Менавіта ў гэтай кватэры ў 1970-х у сям'і Кудзелькіных з'явіліся два сыны. Як адзначылі муж і жонка, дзеці - гэта іх самае галоўнае дасягненне, тое, дзеля чаго яны стараліся тады і жывуць цяпер. Ішоў час, надышлі 90-я і адбыўся развал СССР. Менавіта тады муж і жонка вырашылі вярнуцца да каранёў Валерыя Кудзелькіна - пераехалі ў Дуброўна.

Зайтуне прызналася, што першы час для мясцовых яны былі ў пэўным сэнсе экзотыкай.

- Гэта і вытлумачальна, - прызналася жанчына. - У нас злёгку адрознівалася гаворка, ды і некаторыя тутэйшыя словы мне былі незразумелыя. Але ішоў час, і мы ўжо даўно тут сталі "сваімі".

Так, Валерый працуе ўжо не адзін дзясятак гадоў фатографам. Мужчына прызнаўся, што захапіўся фатаграфіяй яшчэ ў Бешкеку. Там жа і змяніў род дзейнасці пасля многіх гадоў працы ў ліцейным цэху. На Дубровеншчыне муж і жонка, якія не прывыклі сядзець склаўшы рукі, саджалі вялікі агарод, трымалі гаспадарку. І цяпер насуперак узросту яны любяць больш адпачываць на ўчастку, у чым іх падтрымліваюць сыны і пяцёра ўнукаў.

Пяцьдзесят шэсць гадоў сумеснага жыцця - гэта вялікі тэрмін, але, як кажуць муж i жонка, праляцеў час вельмі хутка. У памяці яны захоўваюць толькі шчаслівыя, светлыя моманты жыцця, пакідаючы ў баку цяжкасці і праблемы. Кудзелькіны любяць успамінаць першую сустрэчу, вяселле, нараджэнне дзяцей, сямейныя святы.

Пражыць больш за паўстагоддзя разам на адзіным дыханні, пагадзіцеся, зусім не проста. І калі ў жыцці такое здараецца, то гэта заўсёды выклікае павагу і захапленне навакольных.

- Для нас гэтыя гады прайшлі незаўважна, здаецца - імгненне праляцела. Жыццё пражыць - не поле перайсці, дзякуй Богу за ўсё, - кажа гаспадыня дома.

- Усе разам пераадолелі, нешта адзін аднаму даравалі, жыццё пражылі дружна. Калі і сварыліся, то праз гадзіну ўжо ўсё забывалі. У сямейным жыцці галоўнае - дзе трэба прамаўчы і саступі. Лепш усё вырашыць паміж сабой мірна, і канфлікту не будзе. Трэба навучыцца саступаць. Пагаварыўшы з мужам і жонкай Кудзелькіных і даведаўшыся гісторыю іх сям'і, разумееш, што гэтыя людзі няпроста атрымалі звыш бясцэнны дар, але і стварылі гэты цуд сваімі рукамі, уменнем шанаваць адзін аднаго, любоўю і клопатам адзін пра аднаго.

dubrovno.by