02.04.2026

Кругласутачны клопат Дубровенскага ТЦСАН

Камфортныя пакоі на два-тры чалавекі, хол з тэлевізарам, утульная сталовая, памяшканні для заняткаў фізкультурай і творчасцю. Усюды ідэальны парадак і чысціня. Але самае галоўнае — хатняя ўтульнасць і чалавечае цяпло, добрае стаўленне і клопат. Усё гэта — для пастаяльцаў аддзялення кругласутачнага знаходжання грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў Дубровенскага ТЦСАН. Пад пільным наглядам работнікаў установы, якія да кожнага з пажылых людзей знайшлі свой падыход, — 26 пражываючых.

— Да таго, як я прыйшоў сюды кіраўніком з сістэмы адукацыі чатыры месяцы таму, у мяне было ўстоянае меркаванне, што ў АКЗ знаходзяцца людзі, кінутыя на волю лёсу, адзінокія або забытыя сваякамі.

Але гэта зусім не так, — дзеліцца назіраннямі загадчык аддзялення Васіль Саладухін. — Жыццёвыя сітуацыі зусім розныя.

У большасці сваёй гэта людзі, якія засталіся пражываць адны і не захацелі абцяжарваць блізкіх, пераязджаючы да іх. Яны самі просяцца сюды, даведаўшыся пра аддзяленне, дзякуючы "сарафаннаму радыё". Гэта свайго роду інтэрнат з высокай сацыяльнай адказнасцю, годнымі ўмовамі пражывання, дзе 24/7 — догляд і нагляд.

Загадчык распавёў, што штогод умовы пражывання паляпшаюцца, каб жыхарам было яшчэ больш камфортна.

Так, за апошні час цалкам абноўлены мэбля ў пакоях для пастаяльцаў, абсталяванне для харчаблока і медыцынскага кабінета, праводзяцца бягучыя рамонты.

— Вялікі ўдзел і дапамогу аказваюць кіраўніцтва раёна, грамадскія аб'яднанні і арганізацыі рэгіёну, валанцёры, калектыў Дубровенскага льнозавода, — адзначае Васіль Саладухін і працягвае: — Ключавы паказчык цывілізаванасці любой дзяржавы, на мой погляд, — гэта стаўленне да пажылых людзей, інвалідаў.

І яно ў нас такое, як ні ў якой іншай краіне. Гэта адзначаюць і сваякі пражываючых у АКЗ, якія прыязджаюць, прылятаюць з іншых краін, каб наведаць. Аддзяленне разлічана на 26 чалавек і яно цалкам запоўнена. Сярэдні ўзрост пастаяльцаў АКЗ — 75 гадоў.

У АКЗ вялікая дваровая тэрыторыя, дзе таксама створана тэрапеўтычная серада з зонамі пасіўнага і актыўнага адпачынку, маюцца альтанкі, малыя архітэктурныя формы, лаўкі і кветнікі, дарожкі для скандынаўскай хады і многае іншае.

— Умовы ў нас выдатныя: медсястра на працягу дня, кругласутачна — малодшыя медыцынскія сёстры. Абавязковыя начныя абыходы кожнага пастаяльца.

Харчаванне — чатырохразовае, збалансаванае і вітамінізаванае. Сацыяльны работнік праводзіць як гурткі па інтарэсах, сярод якіх нават віртуальны турызм, так і індывідуальныя заняткі, гульні, — інфармуе загадчык. — У нас не працуюць выпадковыя людзі. Спачуванне, цярпенне, дабрыня, адказнасць — неад'емныя рысы характару, уласцівыя кожнаму з 15 членаў калектыву.

Сяброўкі Ніна Іўчанка (інвалід па зроку) і Аксана Канавалава прыехалі ў аддзяленне з аг. Асінторф. Вось ужо больш за тры гады пенсіянеркі, у якіх не засталося блізкіх сваякоў, у АКЗ.

— Даўно мы тут і вельмі добра нам жывецца ў адным пакоі. Кормяць шмат і смачна — столькі аднаму і не з'есці, даглядаюць, арганізоўваюць медыцынскае назіранне, наш вольны час, — дзеляцца бабулі. — Стаўленне да нас вельмі добрае. Мы тут як дома.

Ураджэнцу в. Казьяны Леаніду Марыскіну летам споўніцца 90 гадоў. Перабрацца ў аддзяленне з роднай хаты ён прыняў рашэнне пасля траўмы пазваночніка і доўгачасовага знаходжання ў бальніцы.

— Тут я пяць гадоў, — кажа мужчына. — З блізкіх у мяне нікога не засталося. А ў аддзяленні мяне хутка на ногі паставілі. Жывецца мне —лепш і не трэба. А гэта ўсё — дзякуючы кіраўніцтву краіны, раёна і, вядома, работнікам нашага аддзялення. Разам з намі і ноч, і дзень, выходжваюць, як малых дзяцей.

Дай бог ім усім здароўя. Смачна кормяць 4 разы на дзень, абмываюць, займаюцца з намі і кругласутачна берагуць наш спакой і здароўе — фізічнае і душэўнае. Прачынаемся — на гімнастыку. Акрамя фізічных практыкаванняў і мозг наш развіваюць.

Ходзім на прагулкі, робім вырабы сваімі рукамі, гуляем у шахматы, шашкі, развіваючыя гульні, шмат маем зносіны, на экскурсіі ездзім. Кожны тыдзень прымаем гасцей — прадстаўнікоў мясцовай улады, духавенства, арганізацый і прадпрыемстваў, грамадскіх аб'яднанняў, школьнікаў і валанцёраў.

Іншымі словамі, сумаваць зусім не даводзіцца.

Ледзь хадзіла, а цяпер танчыць. Гэта пра 90-гадовую Вольгу Новікаву з в. Клёны, якая жыве ў АКЗ год.

— Вось што я вам скажу — мяне тут маладухай зрабілі, — усміхаецца жанчына. — Я цяжка хварэла, доўга лячылася, была сама на сябе не падобная да пераезду ў аддзяленне — высахла, амаль не хадзіла. Апошнім часам жыла адна — пахавала мужа, сына і дачку. Яшчэ адна дачка жыве ў Расійскай Федэрацыі, прыязджаць часта не можа, а я не захацела пераязджаць да яе.

Мяне выхадзіла і вярнула да жыцця медсястра АКЗ Алена Адзіночкіна. Гэта дзіўная жанчына, выдатны чалавек і спецыяліст — літаральна з лыжачкі карміла, не адыходзіла ад мяне.

І начальнік наш заўважае ўсе дробязі, усім цікавіцца. Скажу, што трэба — і гэта мне прыносяць неадкладна. Увогуле, як лялек нас тут глядзяць. Дачка прыязджае наведаць — вельмі задаволеная і ўдзячная калектыву аддзялення.

Пражываючыя ў АКЗ разам з супрацоўнікамі ставяць спектаклі, майструюць вырабы з паперы, салёнага цеста і пацерак, спяваюць, танчаць, чытаюць вершы, абмяркоўваюць палітычную і эканамічную абстаноўку ў краіне, артыкулы з прэсы, літаратурныя творы. Ёсць і спецыяльны пакой для правядзення сеансаў псіхалагічнай разгрузкі з галатэрапіяй.

Няма сумненняў: у Дубровенскім раёне сацыяльная служба — гэта сфера шчырага клопату пра людзей.

dubrovno.by