21.08.2025

Дзень супрацоўніка органаў папярэдняга следства адзначаць у верасні ў Рэспубліцы Беларусь

Дзеля гэтай прафесіі выязджаюць на месцы здарэнняў, праводзяць допыты сведак, шукаюць доказы, раскрываюць нават самыя заблытаныя крымінальныя справы. Усё гэта - штодзённая праца следчых, якія ўвесь час знаходзяцца ў пошуку праўды.

Яўгенія Сулеманава — самы малады супрацоўнік Дубровенскага раённага аддзела Следчага камітэта: яна стала членам дружнага калектыву прафесіяналаў усяго 4 месяцы таму. Мы пагутарылі з маладым супрацоўнікам аб нюансах і цяжкасцях гэтай прафесіі.

— Яўгенія Уладзіміраўна, раскажыце крыху пра сябе. Чаму вырашылі стаць следчым?

— Я нарадзілася ў Касцюковіцкім раёне, але з трох гадоў маёй малой радзімай стаў аграгарадок Станіславава Дубровенскага раёна. Я вырасла ў дружнай сям'і. У нас ніхто не працаваў у праваахоўных органах, але бацька лічыў, што я павінна звязаць сваё жыццё з юрыспрудэнцыяй. Напэўна, таму, што я заўсёды старалася знайсці ісціну, абараніць слабога, аднавіць справядлівасць. Калі была дзіцём, часта заўважала за людзьмі прадузятае стаўленне да кагосцi і непавагу. Цяпер, у сваёй працы, я магу максімальна прыкласці намаганні, каб знайсці і ўсталяваць ісціну (усміхаецца).

— Як трапілі на працу ў Дубровенскі РАСК?

— Пасля школы я цвёрда вырашыла стаць юрыстам. Але ішла да сваёй мары паступальна: спачатку атрымала юрыдычную адукацыю ва УА "Аршанскі дзяржаўны механіка-эканамічны каледж", а затым стала студэнткай юрыдычнага факультэта Віцебскага дзяржуніверсітэта імя Пятра Міронавіча Машэрава. Выбрала спецыяльнасць "Правазнаўства", таму што там сфера прафесійнай дзейнасці шырэй, чым на іншых спецыяльнасцях. Вучыцца было няпроста, але вельмі цікава. Удзячная бацькам, што ў гэтым выбары, як і заўсёды, мяне падтрымлівалі.

Затым мяне запрасілі на працу ў Дуброўна. Я вырашыла, што можна паспрабаваць. Далей мяне чакалі тэставанне, медычна-кансультацыйнай камісія, праверка на паліграфе і, вядома, атэстацыйная камісія.

— Складана было пачынаць?

— Калі шчыра, так. Мне даручылі матэрыялы праверкі. Гэта калі па паступіўшай заяве трэба ўсталяваць, ці ёсць склад злачынства. Калі ёсць — распачынаем крымінальную справу, калі не – адмаўляем у яе распачынанні. Мне спачатку было незразумела ўсё, эмоцыі зашкальвалі. Тут мне вельмі дапамог мой настаўнік, дасведчаны следчы, Кірыл Чарняўскі. Ён спакойна патлумачыў, паказаў, падказаў. І цяпер ужо я з усмешкай успамінаю сваю першапачатковую разгубленасць. Дарэчы, і іншыя калегі ніколі не адмаўляюць у дапамозе. Я цяпер разумею, што праца ў такім невялікім аддзеле, дзе няма падзелу на спецыялізацыю, — сапраўдная ўдача, бо можна стаць рознабаковым прафесіяналам. Дарэчы, мяне забяспечылі арэндным жыллём. Так што шчыра магу сказаць, што тут створаны ўсе ўмовы для працы і жыцця.

— Вам ужо даручалі расследаваць крымінальныя справы?

— Так, іх было некалькі, усе яны розныя. Некалькі апошніх — крадзяжы. У адным выпадку быў выкрадзены тэлефон, у другім грошы. У абодвух выпадках, так бы мовіць, каталізатарам здарэнняў стаў алкаголь. Бо не сакрэт: у выпіўшага чалавека сціраюцца рамкі дазволенага, перастае спрацоўваць унутраны крытэр добра-дрэнна. Да таго ж уладальнікі маёмасці не заўсёды належным чынам клапоцяцца аб яе захаванасці: не замыкаюць уваходныя дзверы, пакідаюць каштоўнасці на бачным месцы. Усё гэта стварае спакусу лёгкай нажывы для людзей, схільных да парушэння закона.

— Што самае складанае ў працы?

— У нас у цэлым эмацыйна цяжкая праца, таму што мы ўвесь час маем справу з нечым горам. Але я стараюся за любую справу брацца з халоднай галавой, падзяляць асабістае і прафесійнае. І кожны факт абавязкова неабходна старанна правяраць.

На мой погляд, следчы абавязаны ўмець мець зносіны, бо да кожнага чалавека трэба знайсці свой ключык. Таксама неабходна аналітычнае мысленне і ўважлівасць да дэталяў. Я лічу, што гэтая праца не мужчынская і не жаночая, яна — для людзей з моцным характарам.

— Ці змянілася ваша стаўленне да прафесіі за гэты час? Не расчаравала яна вас?

— У мяне не было памылковых чаканняў ад службы, навеяных мастацкімі фільмамі і літаратурай, якімі я, дарэчы, вельмі захаплялася ў дзяцінстве. Ведала, што гэта карпатлівая праца, якая патрабуе ўважлівасці і ўмення мець зносіны з людзьмі, а не рамантычныя прыгоды з пагонямі і перастрэлкамі. Таму не толькі не расчаравалася, але і зразумела, што зрабіла правільны выбар, вырашыўшы прыйсці на працу ў Следчы камітэт.

— Падзяліцеся бліжэйшымі планамі.

— Для мяне цяпер важна ўзмоцнена развіваць прафесійныя навыкі: бяру на ўзбраенне вопыт старэйшых таварышаў і займаюся самаразвіццём. Спадзяюся стаць добрым следчым і рэалізаваць мару аб абароне справядлівасці.

У завяршэнні гутаркі Яўгенія Сулеманава павіншавала калег з надыходзячым святам – Днём супрацоўніка органаў папярэдняга следства і пажадала моцнага здароўя, дабрабыту, новых поспехаў і дасягненняў у службе.

dubrovno.by