19.01.2026

19 студзеня ў Беларусі адзначаюць Дзень ратавальніка

19 студзеня ў Беларусі адзначаюць Дзень ратавальніка. У Дубровенскім раёне гэта 64 работнікі, на ўзбраенні ратавальнікаў знаходзіцца 11 адзінак тэхнікі. Усе супрацоўнікі, па словах начальніка Дубровенскага РАНС Максіма Куляшова, выдатныя спецыялісты, добрасумленныя і надзейныя таварышы.

На старце службы

Калектыў Дубровенскага РАНС пастаянна папаўняецца маладымі спецыялістамі. Сёлета сярод іх і вадзіцель Ігар Валоў.

- Пасля заканчэння школы паступіў у Дубровенскі каледж, атрымаў спецыяльнасць электрагазазваршчыка і кіроўцы катэгорыі "С". Неяк пасля школы не асабліва задумваўся аб выбары будучай прафесіі, але падчас вучобы зразумеў, што мне цікавая служба ў МНС, — распавядае Ігар Валоў. — Не так даўно я вярнуўся з Гомеля, дзе праходзіў курс маладога байца. А ўжо 19 студзеня мяне чакае прысяга. За маладым стажорам замацаваны вопытны настаўнік Дзмітрый Пырко, які дапамагае спасцігаць азы службы ў РАНС. Пасля прыняцця прысягі Ігар Валоў адправіцца на сваё першае працоўнае месца — на пасаду ў аг. Асiнторф, дзе будзе служыць кіроўцам пажарнай машыны. І хай пакуль Ігар толькі ў пачатку свайго шляху ратавальніка. Наперадзе маладому чалавеку трэба прайсці вялікі працоўны шлях: нямала надзвычайных сітуацый, пераадоленне складанасцяў і аказанне дапамогі людзям у бядзе. Хай у яго ўсё атрымаецца, і, як гаворыцца ў асяроддзі ратавальнікаў пажарных "сухіх рукавоў"!

Сямейны падрад

У людзей, якія выбралі справай свайго жыцця службу ратавання, няма выхадных і святочных дзён - яны заўсёды гатовыя прыйсці на дапамогу. Прэстыж прафесіі ратавальніка з года ў год узрастае, а таму ў аддзелы па надзвычайных сітуацыях прыходзяць маладыя, энергічныя, мэтанакіраваныя і спартыўныя маладыя людзі.

Мы прывыклі, што па слядах бацькі звычайна ідуць сыны, а ў сям'і Бараноўскіх выйшла інакш. Службу ў Дубровенскім РАНС, па прыкладзе бацькі, абрала дачка. Генадзь Пятровіч ужо 9 гадоў на пенсіі, але ўсе выезды пажарнага разліку памятае дагэтуль.

- Шмат чаго давялося пабачыць за час службы. З вопытам становішся больш спакойным і ўпэўненым. Ты выразна разумееш, што разгубіцца нельга: калі ўсе будуць панікаваць, хто будзе пажар тушыць?! Але адрэналін ўсё роўна зашкальвае. Безумоўна, першы раз было страшна ехаць, нават не свае боты надзеў, у працэсе зразумеў, што ціснуць. Памятаю, у Зарубы прыехалі на выклік - а з вокнаў дым ідзе. Ручку дзвярэй патузалі, а яны ўнутры на кручок зачынены. Абышоў дом, залез праз акно, разбудзіў дваіх чалавек і вывеў на вуліцу, - усміхаючыся, успамінае Генадзь Пятровіч.

Па словах Веранікі, бацька заўсёды шмат распавядаў пра сваю працу. Тэарэтычна яна ведала ўсе асаблівасці цяжкай службы бацькі, таму нават і не думала аб працы ў МНС, але лёс распарадзіўся інакш.

- Я скончыла філфак БДУ і па размеркаванні трапіла ў адну са школ г. Орша. Мяняць месца жыхарства я не планавала, а ездзіць штодня на працу было няпроста. Таму, калі прыйшоў час выходзіць з дэкрэтнага адпачынку, пачаўся пошук працы бліжэй да дома, - распавядае Вераніка Палітава. - Тата сказаў, што ў РАНС ёсць вакансія. Прайшла медкамісію і прыступіла да службы. Працую ў групе матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння і абслугоўвання. Хоць мая праца, так бы мовіць, папяровая, але яна таксама патрэбна. Я вельмі рада, што тады паслухала бацьку і пайшла на службу ў МНС.

Быць падобным на бацькоў - гэта значыць узяць ад іх усё самае каштоўнае, развіваць, паляпшаць, удасканальваць і прымнажаць гэты багаж. Сям'я закладвае ў кожным чалавеку тыя асноўныя прынцыпы, якія пуцяводнай зоркай вядуць па жыцці. Дзецям патрэбныя асабістыя прыклады дарослых, іх учынкі, меркаванні і прынцыпы. А ў жыцці Веранікі іх больш чым дастаткова!

dubrovno.by